Santé – De waarde van het lijf

gepubliceerd in santé magazine
op 5 december 2025

Katja zit in een kleurige legging tegenover me op de bank. Haar witte sportsokken, hoog opgetrokken, prijken boven haar hippe gympen. “Na de bevalling heb ik natuurlijk allerlei oefeningen gedaan, via YouTube en bij een fysio. Maar mijn lijf werd niet beter…”

Ze zucht en legt haar handen op haar buik. “De diastase ging niet weg?” Vraag ik. “Niet genoeg, nee. Dus uiteindelijk heb ik een operatie gehad om mijn buikspieren bij elkaar te brengen.” Ze kijkt naar beneden en wrijft over haar lijf, net onder haar navel. “Nu is mijn buik platter, maar heb ik een groot litteken… Ik vind het zó lelijk!”

Dan kijkt Katja me bevlogen aan en zegt: “Voordat je gaat zeggen dat ik ‘meer ben dan mijn lichaam’, dat ‘elk mens wel een litteken heeft’ of dat het ‘een herinnering is aan de geweldige prestatie die mijn lijf geleverd heeft’… Dat weet ik inmiddels wel, dat zegt iedereen. Maar het helpt niet!” Op een ietwat uitdagende manier wacht ze mijn reactie af.

“Vertel eens Katja, wat vind je er dan zo erg aan?” Reageer ik rustig. “Ja, uh… Jeetje. Dat is lastig om onder woorden te brengen,” hakkelt ze. Nu is het mijn beurt om af te wachten.

“Nou goed, weet je wat het is… het voelt een beetje alsof mijn marktwaarde is gedaald, omdat ik beschadigd ben. Hoe leg ik dat uit? Ik zit niet meer ‘in de originele verpakking’, snap je?”

Ik knik. “En wat betekent dat voor je, dat je voor jouw gevoel in waarde gedaald bent?” Vraag ik door. “Oh, nou… Dat bekent dat ik niet zomaar bij mijn man weg kan, omdat een ander mij misschien niet goed genoeg zal vinden. Minder opties, dat voelt benauwend. Gek eigenlijk, deze gedachte…” Ze fronst.

“Wil je bij je partner weg dan?” Vraag ik verder. Ze lacht. “Nee, helemaal niet. Daarom is het ook zo’n vreemde gedachtegang. Maar misschien wil hij wel bij mij weg?” “Is dat waar je bang voor bent?” Reageer ik. Ze lijkt even na te denken. “Nou, eigenlijk ook niet. Je weet natuurlijk niet hoe het leven loopt, maar hij is echt gek op mij en ons gezin.”

“Oké, dus als ik het samenvat, zit je je druk te maken over een fictieve situatie. Iets wat wellicht nooit gaat gebeuren. Klopt dat?” Vraag ik na een korte stilte. “Tja, als je het zo zegt,” reageert ze. “Toch vreemd hoe sterk dat idee is, dat een gebutst lijf minder waarde heeft. Want je hebt natuurlijk gelijk, elk mens heeft wel ergens een litteken… Je zei het niet, maar ik weet dat je het dacht. Toch?!” Opnieuw laat ze die uitdagende blik zien. Ik antwoord met een glimlach.