De telefoon gaat en ik neem op. ‘Ja, hallo… met Henriëtte,’ hoor ik aan de andere kant. ‘Spreek ik met de seksuologe?’ Ik geef aan dat ik inderdaad als seksuologe werkzaam ben. ‘Ah ja, goed goed, nou ik heb wat vragen over de therapie die je geeft. Komt dat gelegen?’
Aangezien ik toch lunchpauze heb, leg mijn benen op mijn bureau en leun achterover in mijn stoel. ‘Vraag maar raak,’ zeg ik, ‘ik heb alle tijd.’
Henriëtte begint te vertellen hoe zij en haar man elkaar hebben leren kennen en hoe fijn hun seksleven in het begin was. Maar ook dat de seks de afgelopen jaren langzaamaan steeds minder werd, tot het uiteindelijk verdween. Toen ze aangaf dit jammer te vinden, schoof haar man het echter gelijk van tafel. ‘Ach lieverd, dat is toch niks meer voor ons. Seks is toch voor jongen mensen,’ was zijn repliek. ‘…En nu wilde ik eigenlijk van jou horen, wat jij daar als seksuoloog nou van vindt,’ eindigt ze haar verhaal. ‘Ik ben nu namelijk 62 jaar en heb voor mijn gevoel nog een heel leven voor me. Maar ja, Hans en ik zijn al zo lang samen. Dat gooi je ook niet zomaar weg!’