In mijn praktijk staat een hele grote bank vol met kussens. Mensen kunnen zelf bepalen hoe ze daarop plaatsnemen. Soms leidt dit tot een uitgebreid overleg over wie waar gaat zitten, soms kruipt een stel heel gemoedelijk dicht tegen elkaar aan. Anna en Johan zoeken echter zonder overleg een plekje zo ver mogelijk bij elkaar vandaan.
Anna draait haar rug zelfs een beetje naar Johan toe. Mijn hele grote bank, lijkt voor dit stel nog niet groot genoeg. Wanneer ik vraag wat er aan de hand is, vertelt Anna dat Johan is vreemdgegaan en hoe boos ze hierover is. “Ik kreeg thuis helemaal niks. Je gaf me geen keus, je liet me gewoon verhongeren!” Roept Johan vervolgens driftig.
Soortgelijke uitspraken heb ik al heel vaak gehoord. Uitspraken waarin mensen hun seksuele verlangen vergelijken met honger of dorst. Deze vergelijking komt voort uit het achterhaalde idee dat de zin in seks een drift is, een levensbehoefte die bevredigd moet worden om te overleven. Eten en drinken zijn inderdaad levensbehoeften. Want wanneer je lange tijd niet eet of drinkt, ga je dood. Maar bij mijn weten is er nog nooit iemand overleden aan te weinig seks. Wel kunnen mensen daar erg gefrustreerd door raken. Een gevoel dat wel vaker ontstaat wanneer we onze zin niet krijgen. De zin die we in seks hebben, ofwel ons seksuele verlangen, is dan ook precies dat wat de term impliceert…
